Zelfreflectie

Zelfontwikkeling, zelfreflectie, zelfrealisatie.. Ik zou je kunnen vertellen dat het een mooi proces is. Dat aan het eind altijd iets oplevert in de vorm van een inzicht of begrip. Dat het mooi is om bezig gaan met iets om er vervolgens wijzer uit komen. En niets is minder waar, kan ik uit ervaring spreken. Maar natuurlijk is dit veel te kort door de bocht.

De eerste alinea zouden opgaan als je bijvoorbeeld een verklaring probeert te vinden over de promotie die je hebt gemaakt of waarom nou precies jij de winnaar bent geworden van de jackpot. Toffe dingen die je in je leven kunnen overkomen, waarover je prima je gedachten kunt laten gaan om je vervolgens gewoon goed te kunnen voelen. Misschien laat je een traan, van geluk.

Anders wordt het als het bijvoorbeeld verdriet, pijn of boosheid betreft. Als het gaat over ziekte, lijden of de dood. Als het de negatieve emoties betreft. Daar willen mensen vaak ver van weg blijven. Het wordt dan weggelachen of vermijd. Of men zegt het te accepteren of te hebben verwerkt. En dat is mooi als dat ook de waarheid is. Maar in sommige gevallen is er net iets meer aandacht en bewustzijn nodig.

Zelfreflectie gaat juist ook over het omarmen van die gevoelens en emoties. Omdat ook die bij jou horen, van jou zijn. Want ze negeren of ontkennen betekent in alle gevallen zelfafwijzing. Ze aankijken is spannend, eng en roept soms veel weerstand op. Maar het leven wil je op die momenten iets laten zien, iets laten voelen. Het leven wil geleefd worden zoals is bedoeld. vanuit het hart, vanuit de kern van jou. En daarvoor mag je de lagen die daar overheen liggen aan kijken en doorvoelen.

Want ze aangaan, brengt inzicht. Je gaat zien wat je deed. Wat niet meer constructief was, niet meer werkte voor jou. Je gaat zien waar je zo krampachtig aan vast hield. En die inzichten brengen opluchting en rust en ruimte. Ruimte voor nieuwe energie, nieuwe wegen, nieuwe doelen, nieuwe talenten. En zo is het uiteindelijk toch nog steeds een mooi proces.